De marathon : Het vervolg.
20 apr
De marathon : Het vervolg.
Ga ik gelijk terug in de tijd, naar vorig jaar om precies te zijn.
Net na het uitgelopen te hebben, de Rotterdam marathon 2011, zei ik tegen mezelf : “Dit nooit meer”. Maar na al de felicitaties en aanmoedigingen kreeg ik er toch een goed gevoel over.
Wat er echter wel bleef, wat ik eigenlijk van de marathon aan over gehouden heb was nog
steeds pijn in mijn linkerbeen (een spier net achter het scheenbeen, dus ergens diepliggend).
Ik ben toen eerst naar de huisarts geweest en die had me doorverwezen naar de sportarts in het ziekenhuis. Die stelde een diagnose vast en hij raadde me aan om sportsteunzolen aan te laten meten. Het kon nog op die dezelfde middag, dus had ik het gelijk maar laten doen. Het duurde een aantal weken voordat ik ze ook daadwerkelijk had. Dat kwam wel mooi uit, want dan kon ik op die manier herstellen van de marathon en zo kon ook de “blessure” in mijn linkerbeen genezen.
Ondertussen begon het toch weer te kriebelen en had me ingeschreven voor de Chemieloop (halve marathon), de Singelloop in Breda (ook een halve marathon) en tóch weer voor een marathon, die van Amsterdam, in het najaar. Dus moest ik weer aan de bak, qua training dan. Toen ik weer helemaal hersteld was, dus de pijn in mijn linkerbeen was volledig weg, ben ik weer langzaam aan
begonnen, samen met de groep van Petra, om te gaan trainen voor de najaarsmarathon. Intussen
ook de sportsteunzolen ontvangen. Ik had ze in totaal maar 3 keer gedragen voor het hardlopen. Hoezo maar 3 keer ? Eén keer een halve dag om in te lopen, één keer een trainingsrondje van ongeveer 10 km en de laatste keer een lange duurloop van ongeveer 25 km. Maar toen ging het mis.
Wel heel goed mis. Want wat bleek nou ? De sportsteunzolen waren NIET goed. Ik kreeg tijdens die laatste lange duurloop ontzettend veel pijn in mijn rechtervoet (en daar was ik vooraf al bang voor, ik was ook al een beetje gewaarschuwd van deze en gene). Ik terug naar de sportarts en inderdaad, de zolen waren te hoog en er zat een holle ruimte in mijn rechterschoen wat die pijn veroorzaakte. De pijn in mijn rechtervoet, die bleef maar en dit heb ik ook naar laten kijken door de sportarts. Die kwam tot een diagnose dat ik er een hielspoor aan over gehouden had en dat ik de komende maanden ?!! niet meer mag gaan hardlopen. Dus weg Chemieloop, Singelloop en de marathon van Amsterdam. Achteraf heb ik er ontzettend veel spijt van gehad, om die sportsteunzolen te laten aanmeten, maar ja dat is achteraf. Dus de grote evenementen gingen aan mijn neus voorbij.
En of ik die zolen nog wel draag ? Nadat ze veranderd, verbeterd waren heb ik ze eigenlijk niet meer gedragen voor het hardlopen en draag ik ze nu in mijn werkschoenen. Ik sta daar heel sceptisch tegen over het dragen van deze zolen voor het hardlopen, ik ben nl. bang dat ik weer een blessure op zou kunnen lopen.
Affijn, na ongeveer 1.5 maand / 2 maanden van herstel had ik de draad weer langzaam opgepakt en zo weer langzaam aan begonnen met terug te gaan hardlopen.
Op een gegeven moment begon het toch weer te kriebelen en begin november 2011 heb ik me ingeschreven voor de Rotterdam marathon 2012. Dus ik kon weer aan de bak.
De trainingen verliepen goed. Ook een aantal wedstrijden ertussen door gedaan en hierbij lette ik op dat het niet net als vorig jaar ging. Dus geen lange wedstrijd op de zaterdag en een lange duurloop op de zondag. Maar ondanks dat kreeg ik tijdens en na afloop van de Scheldeloop, een thuis wedstrijd nota bene van 25 km, weer een beetje last van mijn linkerbeen. Dit heeft eigenlijk doorgesluimerd tot aan de marathon zelf. Soms voelde ik helemaal niks bij een lange duurloop of wedstrijd, of dan voelde ik wat en was de pijn na een paar km verdwenen . De zondag, eerste paasdag,nog een training afgewerkt van 13 km op marathontempo, toen was er nog niks aan de hand. Op tweede paasdag, was ik met de groep van Petra mee geweest en we deden een trainingsronde van “slechts” 20km. Maar na afloop van die training voelde ik iedere stap in mijn linkerbeen en het ging maar niet over. Zal ik dan toch wel gaan starten as. zondag in Rotterdam ?
Nu over de marathon zelf !
Uiteindelijk toch maar besloten om te starten, maar ik kan er helaas maar kort over zijn, ik heb nl. maar slechts 18.5 km gelopen. Hoe dit nou zo kwam ? Net als vorig jaar heel slecht geslapen, de laatste nacht voor de marathon. Het gevoel was goed. Ik was beter voorbereid dan vorig jaar. Genoeg getraind, laatste dagen voldoende koolhydraten naar binnen gewerkt en niet te vergeten voldoende gedronken. Ook had ik dit jaar energie gels meegenomen (voor tijdens de marathon zelf), kortom het voelde goed maar ik bleef de pijn houden (niet veel, irriterend eigenlijk) in mijn linkerbeen.
Ook net als vorig jaar reed ik mee met de Dow bus en Ebe haalde me op zodat we samen naar de hoofdpoort reden waar we nog moesten wachten op de bus. In de bus gestapt en andere medelopers opgehaald in Terneuzen, Axel en Kapellebrug. Op naar Rotterdam.
Daar aangekomen gingen we met zijn allen naar een hotel kamer, waar we ons konden verkleden.Het hotel ligt vlakbij de start, dus dat is wel gemakkelijk. Sommige van ons hadden startvak D, startvak E en zelfs startvak C. Zelf had ik E. We probeerde, net als vorig jaar met zijn allen (dus die van D en E) in één startvak te starten, maar die vlieger ging niet op.
Dit jaar werd er streng gecontroleerd, dus moest ik helemaal omlopen om in het juiste startvak te komen. Voor het hek aangekomen schoot het voor geen meter op. We hadden daar zeker een kwartier staan wachten zonder dat er iemand werd doorgelaten (voor wat ??). Eénmaal binnen de hekken moest ik nog een plasje plegen en ben ik op die manier de andere lopers kwijtgeraakt. We hadden ook niks afgesproken om samen te starten, vandaar……….
Dan maar op mezelf gestart en vanaf de eerste km ging het eigenlijk al moeizaam en ik kwam ook niet in mijn ritme. Ook net als vorig jaar ging de start met horten en stoten.
Ik had van te voren een tijd en schema (3.30 uur) in mijn gedachten en die kon ik hier al weg wuiven, die zat er al niet meer in. Dus eigenlijk heel rustig gestart, eerste 5 km in 26:52 en daarna ging het ietsje vlotter. Tweede 5 km in 25:34. Derde 5 km in 25:19. Net als vorig kreeg ik bij dit punt al krampverschijnselen in mijn kuitspieren. Zo vroeg al (wéér ??!!) ? Want wat gebeurde er ? Nu was ik het punt voorbij waar ik het vorig kreeg en ik zei tegen mezelf “Gelukkig, ik ben dat punt gepasseerd”. Maar nu gebeurde het ongeveer 500 meter verder. In het begin waren het nog maar, ik noem het maar electrische schokjes, en deze voelde ik aan de binnenkant, in het midden of aan de buitenkant van mijn beide kuitspieren. Even later werd de kramp erger en ik moest een keer stoppen voor te rekken en te strekken. Daarna opnieuw begonnen, even was het weg maar het kwam eigenlijk te snel terug. Ben ik weer een keertje gestopt en weer op nieuw begonnen. Het ging maar niet over en toen maar besloten om het maar op te geven. Ook had ik last van blaren (zo vroeg al) op beide voeten (van te voren daarom dubbele paar sokken aan gedaan en mijn voeten beplakt met blaar-pleisters, blaren waren ontstaan waar er géén pleister zat). Van de pijn in mijn linkerbeen had ik nu geen last van, deze was na ongeveer een viertal km verdwenen. Wat ook opviel, het weer was behoorlijk koud (mijn type weer, want ik ben niet zo’n warm weer loper), maar eigenlijk vanaf het begin zweette ik behoorlijk, wat ik eigenlijk niet zo snel doe.Dus of ik deze marathon zou hebben uitgelopen, ook vooral met die blaren, is nog maar de vraag. Zwaar teleurgesteld heb ik de metro moeten nemen terug naar de Coolsingel. Daar heb ik ook besloten dat er komende jaren er geen hele marathon voor mij in zit en dat ik me ga richten op de wat kortere afstanden (tot en met 25 km).
Kortom, zo goed het vorig jaar was, was het dit jaar een grote teleurstelling. Ik ga me nu richten op het verbeteren van de looptechniek. Volgens mij ligt daar de sleutel tot succes.
Tips en adviezen graag welkom.
Naam : Simon Harinck
Startnummer : 2839
Eindtijd : DNF
Wordt vervolgd.
laatste 5 reacties